Agenda

De eerste vraag in dit onderzoek was hoe de relatienetwerken van weduw(nar)en veranderen, in het bijzonder, op wie ze vertrouwen, van wie ze emotionele of instrumentale steun ontvangen, van kinderen, andere familie, vrienden of anderen. De tweede vraag was of toenames in steun en contact weduw(nar)en beschermen tegen hun eenzaamheid of een verhoogd overlijdensrisico. Gebaseerd op observaties tussen 1992 en 2002 van de Logitudinal Aging Study Amsterdam werden in dit onderzoek ouderen in deze periode verweduwden vergeleken met getrouwde ouderen.

De resultaten tonen aan dat kort voor het overlijden van de partner steun en contact al beginnen toe te nemen en dat deze toename doorzet tot ongeveer 2,5 jaar na het verlies. Met name de steun van kinderen en broers en zussen neemt toe. Toegenomen steun beschermt weduw(nar)en tegen sociale eenzaamheid, maar niet tegen emotionele eenzaamheid. Na het overlijden van hun partner hebben weduwnaren tijdelijk een verhoogd overlijdensrisico, in het bijzonder wanneer in dezelfde periode het contact met de kinderen en overige familie afneemt. Bij weduwen is geen verhoogd overlijdensrisico gevonden; wanneer de instrumentele steun die zij ontvingen toenam na partnerverlies, was hun overlijdensrisico lager.

Dit onderzoek onderstreept de plasticiteit van relatienetwerken als vangnet op late leeftijd en laat zien hoe belangrijk veranderingen in deze netwerken zijn voor de gezondheid van ouderen.