Agenda

Heeft integratiebeleid een effect op de sociaal-culturele integratie van immigranten? En heeft een multicultureel integratiebeleid een positief effect of een negatief effect? Deze vragen probeert Evelyn Ersanilli in haar proefschrift te beantwoorden.

Ersanilli vergeleek de sociaal-culturele integratie van Turkse immigranten en hun nakomelingen in drie landen die de afgelopen decennia een verschillend beleid hebben gevoerd; Nederland, Frankrijk en Duitsland. Ze keek daarbij naar taalbeheersing en -gebruik, identiteit, sociale contacten en religiositeit.

Gegevens uit een telefonische enquête en diepte-interviews laten zien dat Turkse immigranten en hun kinderen in Frankrijk en Nederland zich meer met hun woonland identificeren dan in Duitsland. Turken in Frankrijk gebruiken de taal van hun woonland vaker en hebben in hun vrije tijd vaker contacten met autochtonen dan Turkse immigranten in Nederland en Duitsland. Daarnaast beheersen Turken in Frankrijk de taal van hun woonland beter dan Turken in Nederland. De verschillen tussen de landen zijn echter klein.

De resultaten impliceren dat beleid dat immigranten een goede toegang tot gelijke rechten en staatsburgerschap biedt, maar tegelijkertijd een zekere mate van integratie vereist een positief effect op sociaal-culturele integratie kan hebben. Een multicultureel beleid dat immigranten veel ruimte biedt voor uitoefening van de eigen cultuur en weinig eisen stelt aan integratie lijkt weinig succesvol. De resultaten laten ook zien dat het toestaan van de dubbele nationaliteit geen barrière voor integratie is. Turken in Frankrijk, het enige land in het onderzoek dat de dubbele nationaliteit onbeperkt toestaat, vertonen de relatief hoogste mate van sociaal-culturele integratie.

Lees de samenvatting in bijgevoegde PDF.