Jongerencoördinator bij IKV Pax Christi
 | Eline Veninga, 29 jaar
Beroep Jongerencoördinator bij IKV Pax Christi Studie Sociologie |
Het geloof in vooruitgang moet vanuit mensen zelf komen
Tekst: Esther Jonker
Foto: Liesbeth Westerlaken
Na een ontmoeting met Irakese studenten, waarbij zij vertelden over de slechte situatie van het onderwijs in hun land, wilde Eline iets voor hen betekenen. Samen met een paar studiegenoten en onder begeleiding van VU professor Mient Jan Faber, richtte ze de stichting Life Lines – Student Network for Human Security op. Zij wilden de situatie in Nederland aankaarten, door debatten te organiseren. Maar ook werden er jonge Irakezen hierheen gehaald, zodat ze hun ervaringen konden delen en even op adem konden komen. Daarnaast kregen ze hier extra scholing om deze kennis uiteindelijk weer in te zetten in Irak.
Minder geweld door voetbal
Deze ervaring is onmisbaar in haar huidige baan. “Zowel in dat project als in mijn werk, is het belangrijk om de vertaalslag te maken van crisissituaties uit het buitenland naar Nederland. Voor veel mensen blijft het een ver-van-mijn-bed-show.” Eline is jongerencoördinator van vredesorganisatie IKV Pax Christi. Zij proberen duurzame, politieke oplossingen te vinden voor conflicten. Belangrijk voor IKV Pax Christi is dat er draagvlak wordt gecreëerd voor de ideeën over vrede vanuit de samenleving zelf. “In Afrika hebben we bijvoorbeeld een Peace&Sports project opgestart. Strijdende stammen in het grensgebied van Soedan, Oeganda en Kenia lossen sommige conflicten tegenwoordig op tijdens voetbaltoernooien in plaats van met gewapend geweld. Het is ongelofelijk dat dit werkt, maar mensen zien echt in dat er andere manieren zijn om problemen op te lossen.”
Daarnaast wijst IKV Pax Christi bedrijven op hun verantwoordelijkheden. “Veel bedrijven investeren bijvoorbeeld in clustermunitie. Je zou dat misschien niet verwachten van Nederlandse bedrijven, die vaak tegelijkertijd bezig zijn met maatschappelijk verantwoord ondernemen. Toch beleggen zij geld in onder andere clusterbommen, die eruitzien als speelgoed, maar heel gevaarlijk zijn. Zo’n 25% van de munitie in een clusterbom gaat niet af tijdens de bombardementen. Als ze worden opgepakt door bijvoorbeeld spelende kinderen spatten de bommen in meerdere kleine bommetjes uiteen.” Na een succesvolle campagne hebben verschillende banken en overheden een verklaring getekend om hierin niet meer te investeren.
Politiek laboratorium
Als jongerencoördinator heeft Eline het idealisme van de huidige generatie getoetst. Haar bevindingen gebruikt ze bij de ontwikkeling van het nieuwe jongerenprogramma Pax-it (www.pax-it.nl). “Jongeren willen nog altijd iets doen voor een betere wereld, maar dat moet vooral concreet en resultaatgericht zijn. In plaats van actievoeren op de Dam, willen zij liever om de tafel met machthebbers. Daarom geven we jongeren de ruimte om hun kritische mening op internationale vraagstukken te leveren.” Dat gebeurt dus bijvoorbeeld in het verdiepingsprogramma Pax-it Lab, een politiek laboratorium waarin zij masterclasses krijgen, journalistieke trainingen en op battlefieldtrips gaan. Dit jaar verdiepen zij zich in de toekomst van de Nederlandse krijgsmacht.
Eline heeft veel aan haar studie sociologie gehad. “Het vak Democratie en Burgerschap richtte zich op de ontwikkeling van burgerrechten in Latijns-Amerika, maar er zijn zeker parallellen te trekken met andere ontwikkelingslanden, die nog steeds worstelen met democratie.” Maar ook ontwikkelings- en veiligheidsvraagstukken interesseerden haar. “Juist door vanuit verschillende perspectieven naar een samenleving te kijken, snap je steeds iets meer van de problematiek. Je begrijpt wat er nodig is voordat een bevolking überhaupt de ‘luxe’ heeft om zich te bekommeren om iets als democratie. Laat mensen eerst maar eens een menswaardig bestaan opbouwen!”
Van idealen naar realiteit
Eline is wel veranderd sinds haar studietijd. “Tijdens mijn studie was ik nog erg idealistisch, vandaar dat ik ook met anderen een stichting oprichtte. Ik dacht dat ik samen met andere gedreven mensen wel iets kon betekenen. Ik ben niet moedeloos geworden, maar wel realistischer. Ik geloof inmiddels minder in de maakbaarheid van buitenaf, het geloof in vooruitgang moet vanuit de mensen zelf komen.”
“Ik vind mijn werk op dit moment heel mooi en inspirerend. Toch begint het wel weer eens te kriebelen om naar crisisgebieden toe te gaan.” Eline wil nog van alles, bijvoorbeeld een bedrijf opzetten in Afrika om daar concreet aan de opbouw van het continent te werken. Maar ook een carrière als diplomaat of politica lijkt haar heel leuk. “Pas zag ik ook weer een documentaire over Soedanese jongetjes die tien jaar in een vluchtelingenkamp in Kenia vastzaten. Ze kregen maar één jaar onderwijs en hun situatie was echt schrijnend. Dan zou ik het liefst daar naar toe gaan om dingen te veranderen. Zelfs als je concreet niks kunt betekenen voor mensen, kunnen we hen in ieder geval weer hoop geven. Enig uitzicht op een betere toekomst is zo ongelofelijk belangrijk. Als mensen die hoop opgeven, dan is het snel afgelopen.”
juli 2010
